13 april 2025 – Marathon van Rotterdam
Door drukte en verjaardagen had ik eigenlijk besloten niet te gaan. Als docent probeer ik niet wekelijks actief te zijn voor het Rode Kruis. Je hebt ook je rustmomenten nodig en moet er kunnen zijn voor je gezin.
Maar ja… een hulpvraag blijft moeilijk te negeren. Dus op het laatste moment heb ik mij toch aangemeld. Ik zou wel zien waar ze me zouden inzetten. Binnen het uur ging de telefoon. Of ik aub wilde komen ondersteunen.
Op papier ben ik 'Basis-EHBO’er'. Ik heb niet meer de tijd (of zin) om alle accreditaties van een Eerstehulpverlener (EHV’er) bij te houden. Het valt gewoon niet langer te combineren met mijn andere activiteiten en de verplichte bijscholingen van het Rode Kruis en/of Oranje Kruis. En ik heb geleerd dat papieren turfjes weinig zeggen over de bekwaamheden van iemand.
Des te meer voelde het als een eer dat ik tijdens de marathon bij de start/finish mocht staan. Het is belangrijk om je netwerk te kennen, maar ook om af en toe voor jezelf op te komen. Ik heb graag iets om handen. Al is het maar water halen en mensen met hitteletsels begeleiden. Hangen, turen en doelloos heen en weer lopen met EHBO-tas (van 12 kilo), porto en AED is minder mijn ding. Ik geef liever training in het veld. Liever geen porto, dan heb ik tenminste mijn handen vrij en kan ik EHBO-er zijn i.p.v. verbindelaar.
Ook vandaag heb ik weer wat geleerd. Ik ben dankbaar dat het Rode Kruis bij dit soort evenementen een Team Collegiale Opvang (TCO) inzet. Het getuigd van een professionalisatieslag lang op zich heeft laten wachten. Toevallig sprak ik tijdens de briefing één van de dienstdoende TCO’ers. Over sommigen heb ik geen hoge pet op, maar deze man is echt een professional. Naast kennis van het vak ook veel levenservaring uit de praktijk. We hebben fijne, vakinhoudelijke gesprekken gevoerd. Iets wat ik helaas niet met ieder TCO-lid kan doen.
Het was dan ook prettig dat juist hij later op de dag mijn loopmaatje kon bijstaan. Ze is jong, net begonnen, en nog wat onzeker als EHBO’er. Dit was haar eerste grote evenement als EHV-er. Ze was bereid om veel te leren. Jammerlijk had ik mijn opleidingsboek met praktijkletsels niet mee deze keer.
Zelf heb ik andere tijden gekend. Zelfs na grote incidenten was er vroeger nauwelijks nazorg. Ik heb veel vrijwilligers eraan onderdoor zien gaan. Velen zijn destijds gestopt bij het Rode Kruis. Veerkracht tonen is niet altijd vanzelfsprekend en voor iedereen weggelegd. Natuurlijk heb ik ook dingen meegemaakt die een blijvende mentale impact bij mij hebben achtergelaten. Flash backs zijn er gelukkig zelden. Maar wanneer er weer eens een grote brand is een een kroeg met vele slachtoffers.....
Ik ben dan ook dankbaar dat mijn wandelmaatje, na een incidentje in het veld, goed werd opgevangen. Zelf heb ik ondanks alles een fijne dag gehad. Ik moest zelfs glimlachen tijdens het opruimen. Blijkbaar komt het niet vaak voor dat een basis-EHBO’er de evenementententen snel en vakkundig weet af te breken en af te voeren naar het logistieke punt.