4 mei 2025 – Waalsdorpervlakte
Na een jaar afwezigheid mocht ik vandaag weer dienst doen op de Waalsdorpervlakte. Het is en blijft een eer om daar te mogen staan voor hier omgekomen familie en voor vrijheid.
Tijdens de oorlog is een van onze familieleden hier geëxecuteerd. Doodgeschoten omdat hij streed voor onze vrijheid en tegen onderdrukking. Zijn lichaam is helaas nooit teruggevonden. Mijn inmiddels overleden tante had slechts de Duitse proclamatie als herinnering aan haar vader. Die heeft zij tot haar dood boven haar bed gehangen.
De rest van zijn nalatenschap is tijdens het bombardement op Rotterdam verloren gegaan. Tot aan haar dood bleef ze naar hem zoeken. Pijnlijk is het om te beseffen dat, zelfs tachtig jaar later, dit hoofdstuk nog altijd niet is afgesloten en dat het inmiddels is overgedragen aan de volgende generatie. We blijven zoeken en herinneren door hier aanwezig te zijn.
Het is een eervolle taak om hier te mogen staan. Al sta ik niet bij de bel. Ik mag erbij zijn op post Charlie. Er zijn steeds minder mensen die de verhalen uit eigen ervaring kunnen vertellen. Deze avond werd ik geraakt door een bijzonder verhaal. Een veteraan deelde zijn verleden met mij. Een leven waarin hij meerdere keren een beschermengel op zijn schouder leek te hebben gehad. Samen met zijn bejaarde vriendin heeft hij gevochten voor onze vrijheid. Hen zijn dingen aangedaan en overkomen dat onmenselijk is te noemen. Een man en zijn vriendin, wie beiden ongelooflijk dankbaar zijn voor het kleine. Die zo positief in het leven zijn blijven staan. Die talloze erkenningen hebben ontvangen, maar ook veel hebben moeten verliezen en beschadigd zijn voor het leven.
Al jaren draag ik tijdens dit soort diensten een veteranenspeldje op mijn tas, en soms onder mijn uniform. Een klein symbool, dat ik ooit van een veteraan kreeg tijdens de Invictus Games in Den Haag. Als dank voor mijn aanwezigheid en luisterend oor. Voor ons stond dat speldje symbool voor onbegrensde vriendschap, vrijheid en wederzijdse waardering.
Vanavond heb ik dat speldje doorgegeven aan iemand die het nog meer verdient. En hoe bijzonder was het om te zien dat het hem tot tranen toe roerde, van respect en dankbaarheid. Het speldje wordt nu gedragen op zijn oude militaire uniform.
