Zondag 16 juli 2025 – Nijmeegse Vierdaagse

De voorbereidingen voor de Nijmeegse Vierdaagse zijn in volle gang. Tijdens een landelijke mailing werd duidelijk dat Het Rode Kruis, instructeurs zocht, voor de behandeling van wrijvingsblaren. Ongeveer zestig vrijwilligers moesten worden getraind. Enthousiaste en leergierige vrijwilligers klaarstomen voor de Vierdaagse. Door de weeks helpen lukt niet, maar toevallig viel deze training op een zondag.

Mijn gezin heeft veel te danken aan de Vierdaagse van Nijmegen. Jarenlang stond ik elk jaar op de blarenpoli. Maar zoals het vaak gaat: je ontmoet je partner, er komen kinderen, en je werk laat minder vrije dagen toe.

Deze dag was voor mij een mooie kans om weer even de sfeer van de Vierdaagse op te snuiven. Herinneringen maken en laten herleven. Voor het eerst na tientallen jaren werd de blarenpoli ondergebracht in een schoolgebouw. In mijn tijd zat hier de verbindingsdienst en of logistiek. De nostalgische jaren ’30-stijl van het gebouw en de vele herinneringen aan vroeger maakten het extra bijzonder. En dan te bedenken dat deze Schouwburg binnenkort verdwijnt – de plek waar ik in ruimtes kwam die normaal gesloten blijven voor het publiek, waar ik toneellampen hing, en waar ik mijn man heb leren kennen.

Samen met acht andere instructeurs trainden we ongeveer zestig vrijwilligers intensief. Grote brancards maakten het klaslokaal meteen een stuk kleiner. Ik moest glimlachen toen een van de cursisten met een keukenschaar aan kwam zetten. Daar kun je natuurlijk geen blaren mee behandelen. Opvallend veel mensen waren hun scharen vergeten: sommigen hadden die thuis laten liggen, anderen op de slaapzaal. Gelukkig had ik mijn eigen set bij me, zodat iedereen toch kon meedoen.

Het was een warme dag, maar de leergierigheid van de groep was enorm. Ik geniet ervan om te zien hoe mensen zichtbaar groeien in hun kennis en vaardigheden. Het enthousiasme waarmee ze aan de slag zijn gegaan tot begin van de avond. Het was een lange, maar ontzettend gezellige en leerzame, dankbare dag. Zelfs ik heb weer iets nieuws opgestoken: de nieuwste richtlijnen schrijven andere materialen voor. Ik had nog niet eerder gewerkt met roze chloorhexidinedigluconaat. Het spul is niet vrijelijk verkrijgbaar, dus interessant om daar nu eens écht mee te werken. Helaas heb ik geen echte blaren gezien om het spul ook te zien oplichten.

Als ik opnieuw gevraagd word om een training te geven, zal ik het zeker weer doen – maar dan net iets anders en nóg effectiever. Al met al kijk ik trots terug op wat we vandaag hebben bereikt en hoop ik dat de cursisten mij niet als te kritisch  hebben ervaren.